VERTIGO

Η ποίηση είναι η κατ'εξοχήν προμηθεϊκή κατάσταση του ανθρώπου.

Και η μόνη που μπορεί (και οφείλει) ακριβώς γι'αυτό το λόγο να διεκδικεί τα από πηλό δικαιώματα του ανθρώπου έναντι του ουρανού.

Μα και το αντίθετο: να υπομνηματίζει τον ουρανό όταν ο πηλός δεν θα μπορεί να κρύβει την ψυχή του άλλο· όταν η Χίμαιρα της Δημιουργίας θα διαλύεται στους ωκεανούς των εποχών όπως το νερό στο νερό...

Η ποίηση είτε θα δραπετεύει νωρίς νωρίς από τις φυλακές είτε θα τις στολίζει με άνθη.

Είτε θα ξεχνάει τα κλειδιά στο σπίτι είτε θα τα παίρνει μαζί της (νόμιμα και τα δύο).

Είτε θα ξεκλειδώνει την πόρτα είτε θα την αποσπά βίαια από τους μεντεσέδες (το δεύτερο κατά πάσα πιθανότητα δεν θα είναι ποίηση αλλά απλά μια πόρτα που αποσπάται βιαίως από τους μεντεσέδες της).

Τέλος, υπάρχει ένα φως στο νου κάθε ανθρώπου που όταν οι άλλοι το δείχνουν και το εξαίρουν αστόχαστα ,η ποίηση θα πρέπει να κάνει το σχεδόν αντίθετο-σχεδόν ίδιο: να το κρύβει επιμελώς για να μην καίει άσκοπα (και να μην κάψει κάποιον άσκοπα).

Και να το αφήνει να φωτίζει μόνο όταν τα άλλα φώτα της ζωής θα έχουν κοπάσει.

Όταν ακόμα και ο θάνατος θα έχει κοπάσει και δεν θα βρίσκει σώμα να αρπάξει.

ΛΕΓΕΩΝ

Η Ευρώπη δεν είναι μόνον το "θέατρο των επιχειρήσεων" αλλά επίσης, και πάνω απ'όλα, το κατ' εξοχήν πεδίο της Πτώσης. Η ρίψη σε ένα κόσμο ενδεδυμένο την παγωμένη φωτιά και η προσπάθεια για την ανέλκυση του ανθρωπίνου ίχνους πίσω πάλι στα Ηλύσια Πεδία της αποκατάστασης υπήρξαν ανέκαθεν ευρωπαϊκή υπόθεση.

Από τον Ηράκλειτο και τον Πλάτωνα μέχρι τον Jakob Boehme και τις μεγαθηριακές εκτάσεις της εγελιανής "ιδέας", ο μύθος της αποκατάστασης πληρούσε το συλλογικό ασυνείδητο κάθε ιστορικής κίνησης στην γηραιά ήπειρο.

Και ο αναβρασμός φτάνει πάντοτε σε ένα οριακό σημείο. Δεν έχει καμμιά σημασία αν δυνητικά η έξοδος από την Ιστορία μπορεί να επισυμβεί ανά πάσα στιγμή κοινωνικής αναταραχής, όπως την οραματίζονταν οι παλαιοί αναβαπτιστές επαναστάτες του Münster. Σημασία έχει πως εφ' όσον ο κύκλος της Ιστορίας συνεχίζεται απρόσκοπτα, ακόμη και μετά από την διακοπή του από κατακλυσμίαιες δυνάμεις που εκπροσωπούνται εν ελαχίστω από μια λεγεώνα της πτώσης (κοινωνικοποιημένη και "πολιτική"), αυτό σημαίνει πως ο κόσμος θα στριφογυρίζει αυτοανατρεπόμενος ακαταπαύστως μέσα στον εαυτό του.

Μέσα στα ελικοειδή μερίσματα ενός μακροκοσμικού φιδιού που τυλίγεται σπειροειδώς στον εαυτό του, η εκτροπή κάθε δυνατότητας προς μια πραγματικότητα-επιλογή ανάμεσα σε άλλες, δεν πρόκειται ποτέ να είναι εκτροπή του κόσμου προς μια συνολική αποκατάσταση όσο η Λεγεών δεν αποκτάει το οριστικό όνομά της. Το όνομα του καθενός ανθρώπου ξεχωριστά, όνομα όχι του πλήθους εν ατόμω, αλλά του ατόμου εν τω πλήθει, όνομα των ονομάτων.